نامه شهین مهین فر مادر امیر ارشد تاجمیر از جانباختگان سال ۸۸

0
479

نامه شهین مهین فر مادر امیر ارشد تاجمیر از جانباختگان سال ۸۸

خطاب به گلرخ ابراهیمی و سهيل عربی 

برای دختر شریفم گلرخ ایرایی و پسر شجاعم سهیل عربی  

عزیز دلم، گلرخ قشنگم 

۲۴ روز است لب به غذا نزده ای، کافی نیست ؟ 

اعتصاب غذایت، بیماری و به کما رفتنت، برای اسلحه بدستان بی دل هیچ ارزشی ندارد. همانطور که بی گناه زندانی ات کرده اند و آزارت میدهند همانطور چشمان بی نور عشق شان را دوخته اند به جان بیمارت، تا کی بمیری و بگویند خود کشی کرده. 

سهیل عزیزم، 

پسر مهربانم که خود پدر هم هست. چوب انسان بودنش را می خورد، آنهم از دست کسانی که چوبشان شوکر برقی و هزار وسیله ی دیگر است….. سهیل پسرم، تو هم ۳۴ روز است در اعتصاب غذایی کدام یک از مسئولان و زندانبانان به حالت توجه کرد و نگرانت شد ؟ 

عزیزان من، گلرخ و سهیل، اعتصاب غذای تان را بشکنید. اینجا فریاد رسی نیست اینجا عشق را سنگسار می کنند و آدمهای بد، انسانهای خوب را به مسلخ می برند صدای پای بهار می آید. لبهای خشکتان را بگشاید و با آغاز سال تازه سرود آزادی و آزادگی و عدالت بخوانید… مرده ی شما به درد وطن نمی خورد. 

من از شما خواهش نمی کنم این خواسته، دستور مادر پیری ست که دیگر نمی تواند و نمی خواهد داغ جوانانش را ببیند… 

شهین مهین فر